اهمیت و تأثیر صادرات غیر نفتی در اقتصاد کشور

صادرات غیر نفتی تنها به افزایش درآمد ارزی از طریق گسترش صادرات انواع کالاها و خدمات اختصار نمی شود، بلکه توسعه صادرات تأثیر مهمتری را به عنوان یک استراتژی رشد و توسعه در اقتصاد کشور عهده دار می باشد (اصلانلو وهمکاران،۱۳۸۷). صادرات یک کشور در دو حالت از اطمینان و ثبات بیشتری برخوردار بوده ودر اثر نوسانات و تحولات اقتصادی و بین المللی آسیب پذیری کمتری از خود نشان خواهد داد.این دو حالت عبارتنداز: ۱)تنوع کالاهای صادراتی                     ۲)تنوع بازارهای صادراتی

بدترین و ضربه پذیرترین وضعیت در تجارت خارجی و صادرات یک کشور صادرات تک محصولی می باشد.در صورت دارا بودن صادرات تک محصولی، چنانچه در کشور ما حاکم می باشد، اقتصاد کشور شدیداً وابسته به آن محصول واحد خواهد شد و بر اثر نوسان در قیمت و حجم خرید جهانی آن،کل اقتصاد کشور تحت تاثیر قرار خواهد گرفت (اصلانلو و دیگران،۱۳۸۷). در کشور ما نوسانات شدید درآمدهای حاصل از صدور نفت، کاهش قدرت خرید این درآمدها،افزایش جمعیت و از همه مهمتر، پایان پذیر بودن منابع نفتی مدت هاست که سیاستگزاران و برنامه ریزان کشور را به این باور رسانیده می باشد که توسعه صادرات غیر نفتی و رهائی از اقتصاد تک محصولی ضرورتی اجتناب ناپذیر می باشد(اصلانلو و همکاران،۱۳۸۷).

۲-۹)برنامه های تشویق صادرات

به دلیل اهمیت صادرات، دولت ها معمولا اقدام به حمایت از فعالیت ها ی صادراتی شرکت ها با به کارگیری مشوق ها و برنامه های حمایتی می کنند که به برنامه های ترفیع/تشویق صادرات[۱] معروف هستند. هدف این خدمات و کوشش ها کمک به شرکت های فعال در یک قلمرو اقتصادی برای شروع و یا ادامه فعالیت های بین المللی (صادرات) می باشد. یک گروه از این برنامه ها برای شرکت ها اطلاعات تجاری و صادراتی فراهم می کنند  بعضی دیگر با هدف ایجاد یا افزایش انگیزه شرکت ها برای صادرات ارایه می شوند و بخش مهمی نیز شامل حمایت های مالی و عملیاتی (مانند تأمین مالی صادرات،  بیمه صادرات، آموزش حمل و نقل صادرات،  بازاریابی صادرات، اجرای ماموریت های تجاری خارجی، ایجاد روابط تجاری با تجار خارجی) می شود. در کشور ایران نیز سالیانه مبالغ قابل توجهی صرف برنامه های تشویق صادرات می شود . درضمن چارچوب نهادی مشخصی نیز در کشور برای حمایت از صادرات شکل گرفته می باشد که سازمان توسعه تجارت، مؤسسه مطا لعات و پژوهش های بازرگانی، صندوق ضمانت صادرات، بانک توسعه صادرات و شرکت نمایشگاه های بین المللی در این چارچوب قرار می گیرند. با این وجود، با این که چند دهه می باشد که راهبرد تشویق صادرات به عنوان یکی از راهبردهای اصلی در راستای سیاست کلان رشد اقتصادی در دستور کار دولت های ایرانی قرار داشته و برنامه ها و فعالی تهای متعددی نیز در این راستا انجام شده می باشد، مطالعه ها نشان می دهد که کشور ایران باوجود برخورداری از پتانسیل های بالای صادراتی، سهم کمی از بازارهای بی ن المللی را در اختیار دارد و اگرچه از زمان تدوین برنامه سوم توسعه، صادرات ایران روند صعودی به خود گرفته می باشد، اما هنوز فاصله زیادی با شرایط مطلوب هست. به علاوه ترکیب کالاهای صادراتی کشور نیز نیازمند اصلاح و بهبود می باشد. صادرات ایران نسبت به کشورهای توسع هیافته و کشورهای همتراز به میزان قابل تأملی پایین تر می باشد. البته به اعتقاد بسیاری از کارشناسان صنایع مختلف تولیدی و خدماتی کشور قابلیت های پایه ای مورد نیاز برای موفقیت در صادرات را دارند . پس این سؤال کلیدی قابل طرح می باشد که چرا حجم صادرات کشور پایین می باشد؟ سؤال فوق سؤالی پیچیده و چند بعدی می باشد که پاسخ به آن مستلزم مطالعه عوامل مختلفی می باشد . از بین تمامی عوامل تأثیرگذار بر عملکرد صادراتی کشور، ممکن می باشد یکی از عوامل تشویق صادرات باشد(حسینی و همکاران،۱۳۸۹).

[۱] Export Promotion Programs

فروش فایل متن کامل این پایان نامه با فرمت ورد در این لینک