۲-۱-۱-۱-تعریف ذهن­آگاهی

ذهن­آگاهی شکلی از مراقبه  می باشد که ریشه در تعالیم و آئین­های مذهبی شرقی خصوصاً بودا  دارد(اوست[۱]،۲۰۰۸) و به زبان ساده به معنای آگاه بودن از افکار، رفتار، هیجانات و احساسات می باشد و شکل خاصی از توجه محسوب می شود که در آن دو عنصر اساسی: ۱) حضور در زمان اکنون۲) قضاوت نکردن در مورد رخدادها و کنش­ها و واکنش­ها تأثیر اصلی را به عهده دارند. به­عبارتی توانایی شناسایی دقیق هیجان­های خود و آگاهی از آنها به هنگام تولید و همچنین کنترل تمایلات خود در نحوه­ی واکنش به اوضاع و افراد مختلف را ذهن­آگاهی گویند. ذهن­آگاهی ، حواس جمع بودن و بیداری صد درصد و آگاه بودن نسبت به همه­ی رخ دادهایی می باشد که همین الان در اطراف ما و همین­طور درون بدن ما در حال اتفاق­افتادن هستند. به این شکل که هیچ گونه قضاوت و پیش­داوری نسبت به درست و نادرست بودن اتفاقات نداریم. ذهن آگاهی  کیفیتی از بیداری می باشد که در آن ما از آگاه بودن خود آگاه می شویم. یعنی می­فهمیم که داریم می­فهمیم. وقتی داریم فکر می­کنیم متوجه می­شویم که در حال فکر کردن هستیم. به زبان ساده، هم موضوعی را که راجع به آن فکر می کنیم، می­بینیم، هم متوجه پدیده­ی تفکر هستیم و هم متوجه فکر کننده هستیم. هر چه بشر بیدارتر و هوشیارتر باشد و حواسش نسبت به اتفاقات جاری و اکنون زندگی­اش جمع تر باشد ذهن­آگاه تر می باشد و پاسخ­هایش به تحریکات زندگی خردمندانه­تر و مؤثرتر و آرامش و اطمینان قلبی او بیشتر می باشد(برون،۲۰۰۷). کابات- زین نیز ذهن­آگاهی را توجه کردن به شیوه­ای خاص، هدفمند، در زمان کنونی و بدون قضاوت و پیش­داوری تعریف کرده می باشد(به نقل از سگال و همکاران؛۲۰۰۲).

۶.Ost

متن کامل پایان نامه


دیدگاهتان را بنویسید