دو روش در تعیین شاخص­های قابلیت اطمینان قابل بهره گیری می باشد: یکی روش تحلیلی که سیستم را با مدل ریاضی نمایش داده و شاخص­های قابلیت اطمینان را از حل مستقیم عددی به دست می­آورد و دیگری روش شبیه­سازی که شاخص­های قابلیت اطمینان را با شبیه­سازی فرایند واقعی و رفتار تصادفی سیستم تخمین زده و مسئله را به صورت یک سری تجربه و آزمایش واقعی با لحاظ کردن کلیه حالت­ها و پیشامدهای موجود مطالعه می­نماید. پس روش شبیه­سازی نیاز به تکرار تا چند هزار سال و حجم محاسباتی زیاد خواهد داشت. معمولا شبیه­سازی مبتنی بر روش مونت­کارلو بوده که به دو صورت غیرترتیبی و ترتیبی انجام می­گردد. در نوع ترتیبی، ترتیب زمانی اهمیت داشته و گذشته سیستم بر نتایج بعدی سیستم تأثیر دارد. روش تحلیلی در مقایسه با روش شبیه­سازی مونت کارلو حجم محاسباتی کمتری داشته و مشکلاتی نظیر ابهام در جواب و عدم همگرایی را نخواهد داشت. در روش تحلیلی برای هر کدام از المان­های موجود در سیستم بایستی یک مدل قابلیت اطمینان ارائه ­گردد. برای به دست آوردن این مدل مراحل زیر طی می­گردد:

  • شناخت کل سیستم و چگونگی عملکرد آن
  • تعیین اجزای سیستم و مشخص کردن زیرسیستم­های مربوطه
  • چگونگی خراب شدن هر کدام از اجزا و به دست آوردن مدل مارکوف مربوط به آن­ها
  • تأثیر خرابی هر کدام از اجزا بر عملکرد کل سیستم

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

برای دیدن جزئیات بیشتر ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تعیین بهینه اندازه منابع انرژی در ریز شبکه‌ها با در نظر‌گرفتن عدم قطعیت‌ها:دانلود پایان نامه
دسته‌ها: دسته‌بندی نشده