در واقع کوشش بر این می باشد که در هر لحظه جهت دهی پرتوها در یک مسیر خاص صورت پذیرفته و توان خروجی در آن مسیر محاسبه گردد. بر این اساس جهتی که در آن بیشترین توان حاصل گردد، یکی از مسیرهای ارسال سیگنال منبع خواهد بود. در روش مذکور به مقصود جهت دهی پرتو از یک ارتباط خطی به تبیین ذیل برای دریافت خروجی بهره گیری خواهد گردید:

(2- 1)

فرض کنیم که جهت سیگنال ارسالی،  و تابع جهت دهی پرتو بهینه، بردار  باشد که توان خروجی  را حداکثر می نماید، در این صورت روابط زیر قابل تعریف خواهد بود:

(2- 2)

که در آن بردار نویز به عنوان نویز سفید گوسی جمع شونده با میانگین صفر و واریانس  و مستقل از سیگنال ارسالی تعریف می گردد. در این حالت توان خروجی با جایگذاری معادله (2- 1) در معادله (2- 2) به صورت زیر قابل محاسبه خواهد بود:

(2- 3)

که  ماتریس خود همبستگی بردار خروجی آرایه ای آنتن  می باشد. به مقصود حداکثر کردن توان خروجی، با فرض  و با در نظر داشتن نامساوی کوشی شوارتز داریم:

(2- 4)

پس مقدار بردار وزن دهی بهینه بر اساس ارتباط بالا برابر با عبارت ذیل می باشد:

(2- 5)

با جایگذاری  در فرمول توان، توان ماکزیمم برابر با عبارت زیر خواهد گردید:

(2- 6)

حداکثر مقدار عبارت بالا به ازای  حاصل می گردد. در حالت کلی با این روش تخمین زاویه ورود با حداکثر مقدار طیف فضایی  برابر خواهد بود:

(2- 7)

که در آن  ماتریس خودهمبستگی بردار خروجی  می باشد. بایستی توجه داشت زمانی که تعداد منابع بیشتر از یک منبع و فاصله آن ها کم باشد، خروجی این روش دقیق و قابل استناد نخواهد بود. این روش در صورت وجود تنها یک منبع، خروجی صحیح ارائه خواهد داد. پس به گونه کلی مشکل اصلی این روش از قرار زیر می باشد:

  1. حتی به ازای بالا، با این روش نمی توان دو سیگنال  با زاویه نزدیک به هم را تفکیک نمود
  2. این روش برای مواقعی که منابع همبسته هستند نیز، پاسخ صحیحی ارائه نمی دهد.
این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه در مورد:سلول های خورشیدی

 

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

برای دیدن جزئیات بیشتر ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد

دسته‌ها: دسته‌بندی نشده